Tarnowo (nazwa historyczna: TORNE /1423 r./ do 1945 r. TORNOW)

Powierzchnia: 13,76 km2

Liczba ludności: 256 mieszkańców (stan na 31.03.2009r.)

Funkcja: rolnicza

Położenie geograficzne: miejscowość położona na terenie otwartym, lekko pofałdowanym, w otoczeniu łąk i pól. Enklawami zieleni na bezleśnym terenie są obsadzenia dróg prowadzących do Tarnowa.

Układ przestrzenny: Wieś o średniowiecznym układzie kościelnej wsi owalnicowej. Historyczny układ zagród słabo czytelny. Zachowany zespół kilkunastu budynków o walorach zabytkowych. W ostatnich latach wiele starych domów przebudowano. Wśród zabudowy tradycyjnej powstały nowe obiekty.

 Widok na domy i ulicę Tarnowa

Wieś posiada połączenie kolejowe Stargard - Recz i nie wykorzystaną obecnie bazę materialną kolei. Na terenie Tarnowa znajdują się bazy Zarządu Dróg Powiatowych i Zarządu Dróg Wojewódzkich.

Komunikacja: miejscowość położona jest wzdłuż dróg powiatowych Pęzino – Tarnowo, Tarnowo – Sierakowo i Suchań – Chociwel. W południowej części miejscowości z drogą Suchań – Chociwel łączy się droga gminna Tarnowo – Suchań. Przystanek PKS usytuowany jest w granicach miejscowości w odległości ok. 300 m. od centrum.

Rys historyczny: w 1423 r. wieś wykazana w dobrach joannitów, którzy posiadali zamek w sąsiedztwie obecnej wsi Tarnowo. Po kasacji zakonu, w 1608 r. wieś weszła w skład domeny książęcej w Szadzku, zarządzanej przez Jobsta Bork’a. W 1628 r. zarejestrowano wieś z 38 łanami chłopskimi, 4 zagrodnikami, karczmarzem, pasterzem, 2 warsztatami tkackimi, i 1 krawcem. Po regulacjach gruntów gminy i miasta Suchań, przeprowadzonych w latach 1828 – 1831, 136 morgi i 18 mieszkańców w Tarnowie podlegało miastu. W 1868 r. odnotowano we wsi: łącznie 2963 morgi gruntów (w tym 2307 ziem ornych) należących do 61 właścicieli, w tym gospodarstwo sołtysa, 15 dużych gospodarstw chłopskich, 1 zagrodnicze, 15 chałupników, w tym w zabudowie było 55 budynków mieszkalnych, 2 przemysłowe i 47 gospodarczych. W 1925 r. wieś z areałem 784,5 ha (w tym 11 gospodarzy posiadało ponad 20 ha, największe – 67 ha), 66 budynków mieszkalnych (93 rodziny).

Liczba mieszkańców:
1859 r. – 347
1865 r. – 337
1912 r. – 300
1925 r. – 419
2006 r. – 253

2007 r. - 253

2008 r. - 255

Przemysł, technika, instytucje świeckie i kościelne:
Kościół – pierwsza wzmianka dotycząca kościoła we wsi pochodzi z 1563 r. i mówi o przynależności do parafii w Trzebiatowie k. Stargardu. Według danych z 1840 r. była tu filia ewangelickiej parafii w Szadzku. Obecnie kościół nie istnieje, został zrujnowany po 1945 r.
Szkoła – wzmiankowana w 1868 r. Działała pod patronatem królewskim przy kościele filialnym. Na jej utrzymanie było ponad 10 mórg pól i łąk oraz dotacja z kasy powiatowej i gminnej. Obecnie nie istnieje.
Karczma – wzmiankowana w 1628 r. Odnotowana w 1912 r. stała w centrum wsi. Obecnie nie istnieje.
Świetlica gminna – zbudowana prawdopodobnie po założeniu linii kolejowej (XIX / XX w.) w sąsiedztwie stacji kolejowej.
Kuźnia – postawiona w centrum wsi, w pobliżu kościoła. Istniejący budynek kuźni powstał pod k. XIX w.
Remiza – postawiona na wsch. krańcu wioski. Kamienny budynek z 4 ćw. XIX w.
Młyn – odnotowany w 1868 r., zaznaczony na mapie z l. 20-30. XX w. założony w miejscu dawnego wiatraka na wsch. Od zabudowań wsi. Obecne posadowienie młyna nieczytelne w terenie.
Wiatrak – wzmiankowany w 1868 r. Zaznaczony na mapie z l. 80 – 90. XIX w. W jego miejscu na mapie z l. 20 – 30. XX w. naniesiono młyn parowy.
Stacja kolejowa – na linii Stargard – Recz, oddanej do użytku w 1895 r. Zabudowania stacji z czasu budowy linii. W zespole kolejowym znajdują się: nastawnia, budynek dworca, dwa budynki mieszkalne. (typowe obiekty ceglane z XIX/XX w.) oraz wieża wodna.
Spichlerz – okazały budynek dwukondygnacyjny z łamanym dachem postawiony w latach 20 – 30 -tych XX w. Obecnie - zamiast kościoła – jest elementem dominującym w układzie przestrzennym wsi.

Spichlerz w Tarnowie